AstroWORDS  
AstroWORDS - Internetowy Słownik Astronomiczny
    
Promocja
AstroNET - Polski Portal Astronomiczny
...


* * 
supernowa   supernova



SN1987A
Grafika GIF 218x131
3kB (2664/0.48)
   Krzywa zmian blasku supernowej SN1987A. Widoczne na wykresie jest jednorazowe nagłe pojaśnienie.

Dodała: Agata Karska - 2002-01-27 00:20:45+01

Uaktualnił: Karol Langner - 2005-04-07 08:14:44+02


Źródło: AAVSO



Masywne gwiazdy ulegające znacznemu pojaśnieniu wskutek eksplozji; wyróżnia się supernowe typu I i II.

Wybuch gwiazdy supernowej jest jednym z najbardziej spektakularnych zjawisk na niebie, bowiem gwiazdy zamieniające się w supernowe bardzo gwałtownie zwiększają w krótkim czasie swoją jasność, o miliony lub nawet miliardy razy. W wyniku wybuchu, struktura gwiazdy ulega gwałtownym zmianom - duża część masy gwiazdy zostaje wyrzucona w otaczającą przestrzeń kosmiczną z dużą prędkością.

Supernowe typu I (SN I)

Źródłem supernowych typu I są białe karły o masie bliskiej do masy krytycznej, czyli około 1.44 Mo. Gdy biały karzeł przekracza wartość krytyczną, nie jest w stanie zrównoważyć siłom grawitacji. W wyniku tego następuje zapadanie się gwiazdy, a wydzielana w tym procesie energia powoduje bardzo gwałtowne reakcje termojądrowe. Energia wyprodukowana w tych reakcjach jest tak duża i powstaje w takim tempie, że prowadzi niejednokrotnie do brutalnego rozerwania gwiazdy.

W czasie wybuchu, supernowa typu I może osiągnąć jasność absolutną około -18 magnitudo, co odpowiada jasności około miliarda Słońc. Dorównuje zatem jasnością niejednej galaktyce. W wyniku wybuchu SN I odzrzuca od 0.01 do swojej 0.1 masy poczatkowej.

Supernowe typu II (SN II)

W odróżnieniu od supernowcych typu I, typ II powstaje z młodych gwiazd I populacji gwiazdowej. Przejawia się to w tym, że ich wybuchy obserwowane są wyłącznie w ramionach galaktyk spiralnych.

Gwiazdy I populacji gwaizdowej to gwiazdy stosunkowo masywne, o masach od kilku do kilkunastu mas Słońca. Jak wiadomo, masywne gwiazdy szybko ewoluują, wyczerpując paliwo nuklearne w swym wnętrzu. Przemiany termojądrowe coraz cięższych pierwiastków trwają do momentu, gdy w centrum gwiazdy wytworzy się jądro żelazowo-niklowe. Żelazo bowiem nie bierze udziału w reakcjach termojądrowych bez dostarczania energii z zewnątrz.

Jeżeli masa jądra takiej gwiazdy przekroczy wartość graniczną, to jądro to traci równowagę i zapada się do gwiazdy neutronowej o średnicy kilkunastu kilometrów. Ogromna większość wydzielonej przy tym energii ucieka z gwiazdy, unoszona przez neutrina. Pozostała część wystarczy, aby wyrzucić zewnętrzne warstwy gwiazdy z prędkością 10 000-15 000 km/s. W wyniku wybuchu, supernowe SN II wyrzucają od 0.1 do 0.9 masy poczatkowej.

Jasność absolutna supernowych typu II jest nieco mniejsza niż typu I, od -15 do -17 magnitudo.

Dodała: Agata Karska - 2002-01-27 00:22:09+01
Uaktualniła: Agata Karska - 2002-01-27 00:23:37+01
Poprawił: Wojtek Rutkowski - 2002-05-11 20:27:57+02
Poprawił: Wojciech Lizakowski - 2002-08-30 01:07:56+02
Uaktualnił: Karol Langner - 2005-04-07 08:24:33+02



Czas dodania hasła: 2002-01-27 00:22:09+01

Czas ostatniego umieszczenia pośród nowości: 2005-04-07 08:24:33+02

W całości z hasłem zapoznało się osób: 3942

Czytelników dziennie: 0.71

*
*
Do góry

© 2000-2009 - Klub Astronomiczny Almukantarat
Wszelkie Prawa Zastrzeżone - All Rights Reserved
Nasze serwery są obecne w sieci dzięki uprzejmości WRuta
...
Najlepiej: 1024x768x16M, HTML 4.0, CSS 2.0, JavaScript
Wydawca:  Klub Astronomiczny Almukantarat
Azzie